Twee weken voor de uitgerekende datum sta ik officieel voor jullie op wacht. Mijn telefoon gaat dan overal mee naartoe en ook ’s nachts is deze voor jullie bereikbaar. Mijn cameratas staat klaar, de batterijen zijn geladen, geheugenkaartjes zijn leeg en de tas gaat overal met mij mee. Ook blijf ik in deze periode binnen ongeveer twee uur rijden van jullie locatie.
Vanaf dat moment leef ik eigenlijk een beetje met jullie mee op afstand.
Elke oproep zou kunnen betekenen dat jullie bevalling is begonnen. Soms is het rustig en blijft het stil, en soms kan het ineens heel snel gaan.
Dit vraagt om flexibiliteit, van mij en ook van mijn omgeving.
Afspraken plan ik anders in, uitjes houd ik kort of dichtbij en mijn dagen zijn minder voorspelbaar. Niet omdat het moet, maar omdat ik er wil zijn op het moment dat het er echt toe doet.
Wanneer de bevalling begint, houden we contact. Jullie laten me weten hoe het gaat en wanneer het moment daar is dat ik jullie kant op mag komen. Dat is eigenlijk nooit hetzelfde, want geen bevalling verloopt gelijk. En juist dat maakt dit werk ook zo bijzonder.
Soms vertrek ik midden in de nacht, soms vroeg in de ochtend of juist overdag. Ik stap in de auto terwijl de wereld nog stil is, of terwijl alles gewoon doorgaat zoals altijd — en dat contrast blijft elke keer bijzonder.
Eenmaal aangekomen bij jullie, thuis of in het ziekenhuis, probeer ik de situatie rustig af te tasten, de sfeer aan te voelen en mijn plek te vinden zonder te storen. Vanaf daar leg ik vast wat er gebeurt, zoals het komt.
Het op wacht staan is misschien niet zichtbaar op de foto’s, maar het is wel een belangrijk onderdeel van mijn werk. Het zorgt ervoor dat ik er kan zijn, op het juiste moment, zonder haast.
En juist dat maakt dat jullie je daar geen zorgen over hoeven te maken.